Godine: 1773–1831. Državljanstvo i rad: Italijan, radio u Sardiniji (Sassari) i Torinu. Struka: anatom.

Luigi Rolando je rođen 16. juna 1773. u Torinu, gdje je i umro 20. aprila 1831, od karcinoma pilorusa. Medicinu je studirao u rodnom gradu, kod učitelja Vincenza Malakarnea, a znanje je dopunio u Firenci. Kad je Napoleonova invazija Pijemonta natjerala pijemontski dvor da se povuče na Sardiniju, Rolando ga je pratio, i od 1804. je na Univerzitetu u Sasariju predavao teorijsko-praktičnu medicinu. Poslije pada Napoleona vratio se u Torino, gdje je 1814. postao profesor anatomije.

Godine 1809. objavio je djelo Saggio sopra la vera struttura del cervello dell'uomo e degli animali e sopra le funzioni del sistema nervoso, u kojem je opisao dvije susjedne vijuge razdvojene dubokom brazdom na spoljašnjoj strani velikog mozga: precentralnu i postcentralnu. Francuski anatom François Leuret je tu brazdu 1839, osam godina poslije Rolandove smrti, nazvao sulcus centralis (centralni sulkus) u njegovu čast, naziv poznatiji u starijoj literaturi kao Rolandova fisura.

U istom periodu Rolando se eksperimentalno bavio i funkcijom malog mozga: uklanjao ga je kod životinja, u jednom ogledu kod mladog jarca koji se poslije zahvata nije mogao postaviti na noge i koji je uginuo, vjerovatno od postoperativne sepse, u roku od 24 sata. Na osnovu ovakvih ogleda zaključio je da mali mozak ima ključnu ulogu u pokretanju i snazi pokreta. Petnaest godina kasnije, 1824, francuski fiziolog Pjer Flurens je na golubovima došao do drugačijeg zaključka: pokretanje pripisao je kičmenoj moždini i produženoj moždini, a malom mozgu samo koordinaciju pokreta, i kritikovao Rolandove nalaze jer su njegove životinje poslije zahvata i dalje mogle da se kreću, samo sa poremećenom ravnotežom. Nijedan od dostupnih izvora eksplicitno ne dodjeljuje "prvenstvo" jednom od dvojice, ali hronologija je nesporna: Rolando je eksperimentalno povezao mali mozak sa pokretom prvi, petnaest godina prije Flurensa, čiji je precizniji model ipak ostao dominantan u istoriji neuronauke.

Takođe poznat po

Po Rolandu su nazvani i Rolandova vijuga (stariji naziv za predio primarne motorne kore), Rolandova vena i arterija, Rolandov operkulum, substantia gelatinosa Rolandi u kičmenoj moždini, i Rolandova epilepsija.