Godine: 15. maj 1848 – 15. jun 1905. Državljanstvo i rad: Njemačka; Breslau, Berlin (Charité) i Hale. Struka: neurolog i psihijatar.

Carl Wernicke rođen je u Tarnovicu, u Gornjoj Šleziji (danas Tarnowskie Góry, Poljska). Medicinu je diplomirao 1870. na Univerzitetu u Breslau. Tokom studija ga je mentor Heinrich Neumann poslao na šest mjeseci u Beč, kod neuropatologa Theodora Meynerta, iskustvo koje je oblikovalo njegovo kasnije interesovanje za vezu između građe mozga i poremećaja govora. Poslije službe kao vojni hirurg u Francusko-pruskom ratu, radio je u bolnici Allerheiligen u Breslauu, potom kao prvi asistent na psihijatrijskoj klinici Charité u Berlinu pod Carlom Westphalom, a od 1885. kao vanredni, a od 1890. redovni profesor psihijatrije i neurologije u Breslauu, gdje je naslijedio Neumanna. Od 1904. do smrti vodio je psihijatrijsku i neurološku kliniku u Haleu.

Godine 1874, u dvadeset i šestoj godini, objavio je Der aphasische Symptomencomplex, u kome je opisao oblik afazije različit od Brokine: oštećenje zadnjeg dijela gornje temporalne vijuge dominantne hemisfere (Brodmannova areja 22), koje danas nosi naziv Wernickeova oblast, dovodi do tečnog govora uz teško oštećeno razumijevanje, umjesto Brokinog otežanog, "telegrafskog" govora uz očuvano razumijevanje. U istom radu je pretpostavio da senzorni centar u temporalnom režnju i motorni centar u frontalnom režnju povezuje snop asocijativnih vlakana, i da bi oštećenje te veze proizvelo treći, poseban tip afazije sa oštećenim ponavljanjem, kasnije nazvan provodna afazija. Ova ideja o mreži povezanih centara, ne jednom centru govora, postala je osnova konekcionističkog modela govora, koji je Ludwig Lichtheim 1885. proširio na sedam tipova afazije, a Norman Geschwind sredinom 20. vijeka dodatno razradio, uz snop bijele mase, fasciculus arcuatus, kao anatomsku vezu između ta dva centra u toj klasičnoj shemi. Savremeno snimanje mozga pokazuje da je ova šema pojednostavljena: jezik danas smatramo funkcijom šireg, distribuiranog sistema regija, ne dvije tačke povezane jednom niti.

Takođe poznat po

Wernicke je opisao i karakterističan spastičan položaj gornjeg i donjeg ekstremiteta poslije centralne hemipareze, poznat kao Wernicke-Manov položaj (dalje razradio njegov student Ludwig Mann). Među njegovim učenicima bili su i neurolog Karl Bonhoeffer, psihijatar Karl Kleist i neuropsiholog Hugo Liepmann. Umro je 1905, u pedeset i sedmoj godini, od povreda zadobijenih u biciklističkoj nesreći u Tirinškoj šumi.