Godine: 1836-1921. Državljanstvo i rad: Njemačko carstvo, radio u Breslavi, Strazburu i Berlinu. Struka: anatom, histolog i patolog.

Hajnrih Vilhelm Gotfrid fon Valdejer-Hartz je rođen 6. oktobra 1836. u Helenu na Vezeri, u tadašnjem Vojvodstvu Brunšvik, kao učenik gimnazije Theodorianum u Paderbornu prije nego što je 1856. upisao Univerzitet u Getingenu, prvobitno matematiku i prirodne nauke. Već sljedeće godine, pod uticajem anatoma Jakoba Henlea, prešao je na medicinu, koju je nastavio da studira u Grajfsvaldu i Berlinu, gdje je početkom 1860-ih doktorirao. Profesor patološke anatomije u Breslavi postao je 1867, a profesor anatomije u Strazburu 1872. Od 1883. je vodio Anatomski institut u Berlinu, na Šariteu, gdje je ostao do kraja aktivne karijere; umro je 23. januara 1921. u Berlinu, usljed moždanog udara.

Valdejer je danas najpoznatiji po terminu neuron, koji je predložio 1891. u preglednom radu kojim je sažeo tada rastuću histološku evidenciju u prilog ideji da je nervni sistem sastavljen od odvojenih ćelija, a ne od jedne kontinuirane mreže. Ovdje je bitna nijansa: Valdejer nije sproveo originalna istraživanja koja su tu ideju dokazala, nego je prenio i sistematizovao rad drugih, prije svega Santijaga Ramona i Kahala, čije je opažanje da se nervne ćelije u mozgu ptica ne nastavljaju kontinuirano jedna u drugu bilo ključan dokaz protiv suparničke "retikularne teorije" Kamila Goldžija, po kojoj je nervni sistem jedna neprekidna mreža bez odvojenih ćelijskih granica. I sam Kahal je kasnije napisao da Valdejer "nije dao nijedno lično zapažanje", nego se ograničio na "kratko sjajno izlaganje" tuđeg rada, ali da je "skovao srećan termin neuron". Spor između Goldžija i Kahala, u kome je Valdejer javno stao na Kahalovu stranu, ostao je nerazriješen sve do sredine 20. vijeka, kada je elektronska mikroskopija konačno potvrdila da su nervne ćelije zaista odvojene jedinice povezane sinapsama. Goldži i Kahal su, uprkos suprotnim stavovima, 1906. zajedno dobili Nobelovu nagradu za fiziologiju ili medicinu.

Tri godine ranije, 1888, Valdejer je u radu o kariokinezi predložio termin hromosom za tamno obojene niti koje se pojavljuju u jedru ćelije tokom deobe, a koje je ranije opisao Valter Flemming pod nazivom hromatin. I ovdje je prioritet slojevit: prijedlog naziva nije bio prvi pokušaj da se te strukture imenuju (biolog Teodor Boveri je već 1887. predlagao naziv "hromatinski elementi"), ali se u struci ustalio kraći, Valdejerov termin. Kao i kod neurona, Valdejer nije bio taj koji je strukture prvi vidio ili opisao, nego je predložio i standardizovao naziv za već zapaženu pojavu, u trenutku kada je genetički značaj tih struktura još bio potpuno nepoznat.

Takođe poznat po

Valdejerovo ime nosi i Valdejerova fascija, sloj vezivnog tkiva u karlici koji pokriva sakralne nerve, srednju sakralnu arteriju i presakralne vene, na mjestu gdje se spajaju parijetalna presakralna fascija i visceralna fascija rektuma. Rumunski anatom Toma Jonesku je istu strukturu opisao ranije, u prvom izdanju udžbenika Traité d'Anatomie Humaine (1894), pet godina prije Valdejerove monografije Das Becken (1899); anatomi koji su radili na ovoj temi bili su međusobno upoznati sa radovima jedni drugih i citirali su se, bez nadmetanja oko prvenstva, pa se eponim ipak zadržao uz Valdejerovo ime.