Godine: 1828–1896. Državljanstvo i rad: Engleska (Torpoint, Kornvol – London/Sari). Struka: ljekar opšte prakse, superintendent azila za osobe sa intelektualnim teškoćama.

John Langdon Down rođen je 18. novembra 1828. u Torpointu, u engleskoj grofoviji Kornvol, a umro je 7. oktobra 1896. u Tedingtonu, tada u grofoviji Midlseks. Medicinsko obrazovanje stekao je na London Hospital Medical College, a stručnu kvalifikaciju dobio je 1856. preko Apothecaries Hall i Royal College of Surgeons. Godine 1858. postavljen je za medicinskog superintendenta Kraljevskog azila u Erlsvudu (Royal Earlswood Asylum), veće ustanove za osobe sa intelektualnim teškoćama u grofoviji Sari, na kojoj dužnosti je ostao deset godina. Erlsvud je tada imao oko 400 štićenika i bio opterećen lošom higijenom i visokom smrtnošću od tifusa i tuberkuloze; Down je zabranio fizičko kažnjavanje i uveo obrazovne programe (jahanje, poljoprivredne vještine, zanate, muziku). Iz Erlsvuda je otišao 1868, nakon spora sa upravom oko finansiranja putovanja štićenika na Svjetsku izložbu u Parizu, i iste godine je, sa suprugom Mari Krelin (vjenčani 1860), u Normansfildu kraj Hempton Vika osnovao sopstvenu privatnu ustanovu, koja je od nekoliko desetina štićenika u prvoj generaciji, uglavnom iz imućnih porodica, do 1896. narasla na oko 160.

Down je 1862. u časopisu Lancet objavio rad o stanju usta i nepca kod osoba sa intelektualnim teškoćama, a definitivan rad u kojem je stanje opisao kao poseban klinički entitet objavio je 1866, pod naslovom "Observations on an Ethnic Classification of Idiots", u izvještajima Londonske bolnice. U tom radu je stanje koje danas nosi njegovo ime nazvao "mongolskom idiotijom" (engl. Mongolian idiocy), oslanjajući se na tada uobičajenu, danas u potpunosti napuštenu i prepoznatu kao uvredljivu podjelu čovječanstva na pet "rasa" njemačkog antropologa Johana Fridriha Blumenbaha. Down je vjerovao da fizičke crte koje je uočio kod dijela štićenika predstavljaju "nazadovanje" ka ranijem, "mongolskom" tipu unutar iste, navodno naprednije kavkaske porodice, i tom idejom je pokušavao da izgradi širu, danas potpuno napuštenu teoriju po kojoj su pojedine "rase" evolucijski niže od drugih. Kao mogući uzrok pretpostavljao je, takođe pogrešno, tuberkulozu kod roditelja.

Takođe poznat po

Down se smatra i pionirom kliničke fotografije: sačuvao je preko 200 fotografija štićenika Erlsvuda, danas jednu od najvećih takvih zbirki iz viktorijanskog doba. Zapazio je i da djeca sa sličnim sposobnostima bolje napreduju kada se obrazuju zajedno, u grupama, što je za to vrijeme bio neuobičajen pedagoški uvid.