Godine: 1857-1916. Državljanstvo i rad: Sjedinjene Američke Države, Čikago (Rush Medical College, Northwestern University Medical School, Mercy Hospital). Struka: hirurg.

Džon Bendžamin Marfi (John Benjamin Murphy) rođen je u Appletonu, u državi Wisconsin, u porodici irskih imigranata. Medicinu je diplomirao na Rush Medical College 1879. godine, poslije čega se usavršavao u Evropi, najviše radeći u Beču sa hirurgom Theodorom Billrotom. Karijeru je najvećim dijelom proveo u Čikagu, gdje je od 1895. do smrti bio glavni hirurg bolnice Mercy Hospital, a 1911. i 1912. predsjedavao je Američkim medicinskim udruženjem.

Marfi je bio jedan od najpoznatijih i najkontroverznijih hirurga svog doba. Svoju slavu je dobrim dijelom stekao takozvanim "mokrim klinikama" u Mercy Hospital, javnim demonstracijama u kojima je operisao pred amfiteatrom punim hirurga i studenata, uz istovremeno predavanje o toku operacije. Ove demonstracije su privlačile posjetioce iz cijelih Sjedinjenih Država, Kanade i inostranstva, a iz njih je nastala i publikacija koja se kasnije razvila u časopis Surgical Clinics of North America. Njegov flamboajantni nastup dijelio je struku: dio američkih kolega ga je smatrao pretencioznim, dok je u Evropi uživao veći ugled. Vodeći hirurg tog doba, William J. Mayo, opisao ga je kao "hirurškog genija svoje generacije".

Godine 1892, sa trideset pet godina, Marfi je razvio mehaničku napravu za spajanje šupljih organa bez šavova, poznatu kao Murphyjevo dugme (Murphy button). Dugme se sastojalo od dva metalna dijela sa proširenim ivicama, od kojih se svaki kesastim šavom učvršćivao za po jedan kraj tkiva, poslije čega su se dijelovi jednostavno sastavljali jedan u drugi, spajajući tako oba kraja bez klasičnog šivenja. Naprava je u hirurškoj praksi ostala u upotrebi sve do tridesetih godina dvadesetog vijeka i smatra se pretečom savremenih hirurških staplera.

Marfi je ostavio trag i u vaskularnoj hirurgiji. Godine 1896. uspješno je spojio presječenu butnu arteriju kod pacijenta ranjenog vatrenim oružjem, tehnikom invaginacije, uvlačeći jedan kraj krvnog suda u drugi i time ponovo uspostavio protok krvi kroz nogu. Nalaze je objavio 1897. u radu o kraj-na-kraj anastomozi krvnih sudova, koji se smatra jednim od temeljnih radova u razvoju moderne vaskularne hirurgije, nekoliko godina prije nego što je francuski hirurg Alexis Carrel razvio svoju, danas rasprostranjeniju tehniku šivenja krvnih sudova. Marfijev doprinos se proteže i na hirurgiju kuka: početkom dvadesetog vijeka, zajedno sa njemačkim hirurgom Erichom Lexerom, razvio je konzervativniji pristup ukočenom (ankilotičnom) kuku, umetanjem trake fascije late između zglobnih površina umjesto potpunog uklanjanja ili ukrućivanja zgloba, čime je postavio temelje kasnijoj interpozicionoj artroplastici.

Takođe poznat po

Marfi je bio i rani zagovornik hitnog hirurškog uklanjanja slijepog crijeva kod apendicitisa, u vrijeme kada je ta praksa još uvijek nailazila na otpor struke. Liječio je i predsjednika Theodorea Roosevelta u Mercy Hospital poslije pokušaja atentata 1912. godine. Bio je i jedan od ljekara pozvanih da zbrinjavaju povrijeđene tokom Haymarket afere u Čikagu 1886, previvši te noći tridesetak ljudi.