Godine: 129–216. n. e. (tačna godina smrti nesigurna, otud "oko 216"). Državljanstvo i rad: rođen u Pergamu, Mala Azija (danas Bergama, Turska), djelovao u Rimu. Struka: ljekar, hirurg i filozof.

Galen je medicinu studirao u Pergamu, Smirni i na kraju u Aleksandriji, tada najvećem medicinskom centru antičkog svijeta. Godine 157, sa 28 godina, vratio se u Pergam kao ljekar gladijatora glavnog sveštenika Azije: tokom njegove službe umrlo je svega pet gladijatora, dok ih je pod njegovim prethodnikom umrlo šezdeset. Godine 162. preselio se u Rim, gdje je kasnije služio kao dvorski ljekar carevima Marku Aureliju, Komodu i Septimiju Severu.

Seciranje ljudskih leševa bilo je u Rimskom carstvu strogo zabranjeno, pa je Galen svoje anatomsko znanje gradio gotovo isključivo na disekciji i viviseciji životinja, prvenstveno varvarskih majmuna, a povremeno i svinja, ovaca i koza, zaključujući analogijom sa ljudskim tijelom. Dio njegovih zapažanja je uprkos tome bio tačan: prepoznao je razliku između tamne venske i svijetle arterijske krvi, i pokazao da arterije nose krv, ne vazduh, kako se ranije vjerovalo. U raspravi o kranijalnim nervima opisao je sedam pari, razvrstanih na motorne i senzorne prema njihovoj konzistenciji. Godine 191. ili 192. požar u Hramu mira u Rimu uništio je veliki dio njegovih spisa, uključujući rasprave iz filozofije.

Upravo je ta oslonjenost na životinjsku, ne ljudsku anatomiju odredila sudbinu Galenovog modela: dominirao je zapadnom, vizantijskom i islamskom medicinom preko 1300 godina, sve dok ga u 16. vijeku nije osporio flamanski anatom Andreas Vesalius. Vesalius je 1543. u djelu De Humani Corporis Fabrica, na osnovu sopstvenih disekcija ljudskih leševa, pokazao da Galenovi opisi u više tačaka odgovaraju anatomiji majmuna, ne čovjeka. Konkretno je opovrgao postojanje rete mirabile ("čudesne mreže") kod ljudi, strukture koju je Galen smatrao mjestom pretvaranja vitalnih duhova u animalne, i pokazao da u pregradi između srčanih komora ne postoje pore nevidljive golim okom, kroz koje je po Galenovom modelu krv navodno prelazila iz desne u lijevu komoru.

Takođe poznat po

Galen je preuzeo i sistematizovao Hipokratovu teoriju četiri tjelesne tečnosti (krv, žuta žuč, crna žuč i sluz), koja je stoljećima ostala osnova zapadne fiziologije bolesti i temperamenta. Njegov opus je značajno uticao i na razvoj farmakologije, a njegov medicinski sistem je, prenesen kroz arapske prevode, ostao dugo uticajan i u islamskom svijetu.