Godine: 19. jul 1809 – 13. maj 1885. Državljanstvo i rad: Njemačka (Kraljevina Bavarska, potom Cirih, Hajdelberg i Getingen). Struka: anatom, patolog i fiziolog.

Friedrich Gustav Jakob Henle rođen je u bavarskom gradu Fürth, u uglednoj jevrejskoj trgovačkoj porodici. Medicinu je studirao u Bonu, a potom u Hajdelbergu kod fiziologa Friedricha Tiedemanna, gdje je 1832. doktorirao. U Berlinu je potom radio kao prosektor anatomije kod Johannesa Müllera. Profesor anatomije bio je u Cirihu od 1840. godine, gdje je 1841. objavio Allgemeine Anatomie, prvi sistematski udžbenik histologije. Od 1844. predavao je u Hajdelbergu, a od 1852. do smrti 1885. u Getingenu.

Najpoznatiji je po otkriću petlje bubrežnog kanalića koja nosi njegovo ime, Henleove petlje (ansa nephroni), dijela nefrona koji učestvuje u koncentraciji mokraće. Opisao je i spoljašnji sloj korijenskog omotača dlačnog folikula (Henleov sloj, koji ne treba miješati sa istoimenim slojem u mrežnjači oka), kao i ligament u donjem, bočnom dijelu prave trbušne fascije koji nosi njegovo ime (Henleov ligament, odnosno ingvinalni srp, falx inguinalis): dio literature ga izjednačava sa susjednom strukturom sličnog naziva, dok druga literatura ga opisuje kao anatomski odvojenu, dublju i varijabilno prisutnu strukturu, pa terminologija ostaje predmet rasprave.

Godine 1840. objavio je esej Von den Miasmen und Kontagien (O miazmama i kontagijima), unutar djela Pathologische Untersuchungen, u kojem je iznio hipotezu da zarazne bolesti izaziva živi, samostalan mikroorganizam; uveo je pojmove contagium vivum i contagium animatum. U trenutku objavljivanja to je bila teorijska pretpostavka, oslonjena na tada svježu ćelijsku teoriju, a ne eksperimentalno dokazana činjenica: do eksperimentalne potvrde prošlo je oko četiri decenije. Ovom hipotezom je postavio teorijsku osnovu za ono što će decenijama kasnije, kroz rad njegovog studenta Roberta Kocha, postati poznato kao Henle-Kochovi postulati. U petom semestru studija u Getingenu, Koch je od svog profesora anatomije dobio istraživački zadatak o rasporedu nervnih ganglija materice; taj rad, urađen pod Henleovim mentorstvom, osvojio je nagradu fakulteta.

Henle je razvio prijateljstvo sa Theodorom Schwannom, kolegom asistentom kod Müllera u Berlinu, koji je kasnije postao poznat po ćelijskoj teoriji koju je razvio zajedno sa Matthiasom Jakobom Schleidenom; upravo na tu ćelijsku teoriju Henle se oslonio kad je formulisao svoju hipotezu o živim uzročnicima bolesti.

Takođe poznat po

Henle-Kochovi postulati, skup kriterijuma za dokazivanje da određeni mikroorganizam izaziva određenu bolest, nose ime i Henlea i njegovog studenta Roberta Kocha, koji ih je decenijama kasnije eksperimentalno razradio i potvrdio. Kod Henlea je 1841/42, preko njegovog studenta Gustava Simona, prvi put opisana i grinja Demodex folliculorum u folikulima dlake.