Godine: 1844-1924. Državljanstvo i rad: Njemačka, univerziteti u Rostoku, Bonu i Lajpcigu. Struka: hirurg, pionir vaskularne, urološke i plućne hirurgije.

Friedrich Trendelenburg je rođen 1844. u Berlinu, kao sin filozofa Fridriha Adolfa Trendelenburga. Medicinu je počeo da studira u Škotskoj, na univerzitetima u Edinburgu i Glazgovu, a završio ju je u Berlinu, gdje je 1866. doktorirao. Od 1868. do 1874. radio je kao asistent Bernharda fon Langenbeka na klinici Charité, gdje je već 1869, prilikom jedne operacije u usnoj duplji, prvi put kod čovjeka primijenio endotrahealnu anesteziju, kroz traheotomijsku kanilu opremljenu naduvivim gumenim balonom, čime je krv iz operativnog polja bila spriječena da uđe u disajne puteve. Karijeru je zatim nastavio kao redovni profesor hirurgije, prvo u Rostoku (1875-1882), potom u Bonu (1882-1895), a 1895. je preuzeo katedru u Lajpcigu, gdje je ostao do penzionisanja 1911. Bio je jedan od osnivača Njemačkog hirurškog društva 1872, čiji je predsjednik postao 1898.

Trendelenburg se najviše istakao u vaskularnoj, urološkoj i plućnoj hirurgiji. U hirurgiji vena je oko 1890/1891. opisao dijagnostički test za procjenu funkcije zalistaka kod proširenih vena i operaciju podvezivanja velike safenske vene (v. saphena magna), koja se u modifikovanom obliku koristi i danas. Njegov najambiciozniji poduhvat bio je pokušaj hirurškog liječenja masivne plućne embolije: 1908. je, tehnikom ranije razrađenom na laboratorijskim životinjama, u Lajpcigu izveo prvu embolektomiju plućne arterije kod čovjeka. Kroz vertikalni rez lijevo od grudne kosti otvarao je perikard i privremeno stezao aortu i plućnu arteriju zajedno, kroz poprečni sinus perikarda, da bi zatim kroz malu arteriotomiju izvadio ugrušak, sve u roku od oko 45 sekundi. Nijedan od njegova dva operisana pacijenta nije preživio: prvi je umro od srčane insuficijencije petnaest sati poslije zahvata, drugi od krvarenja iz unutrašnje mamarne arterije trideset sedam sati kasnije. Uspjeh je stigao tek 1924, poslije Trendelenburgove smrti te iste godine, kada je njegov bivši učenik Martin Kiršner istom tehnikom operisao 38-godišnju pacijentkinju kod koje se plućna embolija razvila poslije operacije ukliještene butne kile. Pacijentkinja se potpuno oporavila, čime je zahvat, koji je već nosio Trendelenburgovo ime zahvaljujući njegovom pionirskom radu iz 1908, dobio i prvog preživjelog pacijenta.

Takođe poznat po

Troje od Trendelenburgove djece nastavilo je naučnu tradiciju porodice: sin Paul je postao farmakolog, Vilhelm fiziolog, a Ernst političar, jurist po obrazovanju, kasnije njemački ministar privrede. Trendelenburgov nekadašnji asistent u Bonu, Willi Majer (Willy Meyer), odselio se 1884. u Njujork i tamo nastavio hiruršku karijeru.