Dušnik je cijev duga otprilike 10 do 13 cm (izvori se blago razilaze), koja spaja grkljan sa glavnim bronhijama. Počinje na nivou krikoidne hrskavice (oko C6) i grana se na desni i lijevi glavni bronh na nivou grudne kosti; tačan pršljenski nivo bifurkacije se razlikuje po izvoru, u rasponu otprilike T4 do T7. Taj nivo se pomjera naviše pri dubokom udisaju.

Građa zida

Zid grade 16 do 20 nepotpunih hrskavičavih prstenova u obliku potkovice, koji obuhvataju prednje dvije trećine obima; zadnja trećina je membranozna, građena od vezivnog tkiva i glatkog mišića (m. trachealis). Ta zadnja površina naliježe direktno na jednjak, pa veliki zalogaj zaglavljen u jednjaku može pritisnuti i suziti dušnik.

Bifurkacija

Na mjestu grananja nalazi se hrskavičav greben, karina. Desni glavni bronh je širi, kraći i vertikalniji od lijevog (koji je uži i skoro dvostruko duži), zbog čega se udahnuto strano tijelo mnogo češće zaglavi u desnom bronhu.

Vaskularizacija i inervacija

Cervikalni dio dušnika snabdijeva donja tiroidna arterija, torakalni dio bronhijalne arterije (obično jedna desna, dvije lijeve, iz silazne aorte). Inervacija je preko n. vagusa i povratnog laringealnog nerva (parasimpatikus, bronhokonstriktor i sekretomotoran za žlijezde); uloga simpatikusa na samoj glatkoj muskulaturi disajnih puteva kod ljudi je sporna, po jednom izvoru ograničena, dok simpatikus dominantno djeluje na krvne sudove.