Nazofarinks je isključivo respiratoran dio ždrijela, smješten iznad mekog nepca i iza choanae, dva zadnja otvora nosne duplje kroz koja se nastavlja vazdušna struja iz nosa. Krov, zadnji i bočni zid nazofarinksa su nepomični; jedino pod, kojeg čini gornja površina mekog nepca, može da se podigne ili spusti. Zbog toga se njegova šupljina, za razliku od orofarinksa i laringofarinksa (i digestivnog i respiratornog puta, opisanih na stranici Ždrijelo, probavni dio), nikad potpuno ne zatvara mišićnom akcijom. Sluznica prednjeg dijela je cilijarni respiratorni epitel, tipičan za disajni put; tek pri zadnjem zidu prelazi u slojevit pločast epitel kakav oblaže ostatak ždrijela.

Na svakom bočnom zidu nalazi se otvor faringotimpanične (Eustahijeve) trube, ograničen tubarnom uzvišicom (torus tubarius). U krovu i zadnjem zidu leži faringealna tonzila (adenoid), masa limfoidnog tkiva koja je dio Waldeyerovog prstena i relativno je najveća oko pete godine života, u odnosu na zapreminu nazofarinksa; stvarna involucija (atrofija) tipično počinje tek između osme i desete godine.

Nazalni i oralni dio ždrijela komuniciraju kroz faringealni istmus, otvor između zadnje ivice mekog nepca i zadnjeg faringealnog zida. Tokom gutanja, elevacija mekog nepca uz kontrakciju gornjeg faringealnog konstriktora zatvara taj istmus i odvaja nazofarinks od ostatka ždrijela (velofaringealno zatvaranje); kad je ovaj mehanizam nepotpun, posljedica je pojačana nazalnost govora, što pokazuje da isto zatvaranje učestvuje i u artikulaciji.