Nakon podjele dušnika na desni i lijevi glavni bronh (opisano na stranici Dušnik), bronhijalno stablo se dalje grana u lobarne, pa u segmentne bronhe.

Lobarni (sekundarni) bronhi

Desni glavni bronh daje prvo desni gornji lobarni bronh, zatim se nastavlja kao bronchus intermedius i dijeli se u srednji i donji lobarni bronh, ukupno tri lobarna bronha, po jedan za svaki od tri režnja desnog pluća. Lijevi glavni bronh dijeli se u samo dva lobarna bronha, gornji i donji, jer lijevo pluće ima dva režnja.

Segmentni (tercijarni) bronhi i bronhopulmonalni segmenti

Svaki lobarni bronh dijeli se dalje na segmentne bronhe, od kojih svaki snabdijeva jedan bronhopulmonalni segment: strukturno odvojenu i funkcionalno nezavisnu jedinicu plućnog tkiva, obavijenu vezivnim tkivom kontinuiranim sa visceralnom pleurom. Ta nezavisnost, sopstveni bronh i sopstvena segmentna grana plućne arterije, omogućava da se hirurški ukloni samo obolio segment bez ugrožavanja susjednih.

Desno pluće ima 10 bronhopulmonalnih segmenata: gornji režanj tri, srednji režanj dva, donji režanj pet. Lijevo pluće ima obično 8 do 10 segmenata, u zavisnosti od stepena spajanja susjednih segmenata; ovo je poznato mjesto varijacije u literaturi. Gornji režanj lijevog pluća nema odvojen srednji režanj, pa njegovu ulogu preuzima lingula, a apikalni i posteriorni segment gornjeg režnja se često spajaju u jedan zajednički segment.

Građa zida

Kako se bronhi granaju i sužavaju idući distalno, hrskavica u zidu postepeno opada po veličini i broju, sve dok potpuno ne nestane kad bronh postane bronhiola, prečnika manjeg od 1 mm: prisustvo hrskavice je, po definiciji, ono što razdvaja bronh od bronhiole. Trepljasti cilindrični epitel oblaže traheju, glavne i lobarne bronhe, dok segmentni bronhi i dalji disajni putevi imaju već trepljasti kubični epitel.