Pluća su parni organi izmjene gasova, oblika prepolovljenog konusa, sa apeksom (vrhom) koji strši iznad prvog rebra u korijen vrata, bazom naslonjenom na dijafragmu, i sa najmanje tri površine: kostalnom, medijastinalnom i dijafragmalnom.

Desno i lijevo plućno krilo

Desno plućno krilo ima tri režnja (gornji, srednji, donji), razdvojena kosom i horizontalnom fisurom. Lijevo plućno krilo ima samo dva režnja (gornji, donji), razdvojena jednom kosom fisurom; umjesto srednjeg režnja ima jezičasti izdanak gornjeg režnja, lingulu. Desna kosa fisura je atipičnog toka (nepotpuna ili odsutna) kod značajnog dijela ljudi, a desna horizontalna fisura je još češće nepotpuna ili odsutna; ovo je poznato mjesto anatomske varijacije, dokumentovano prvenstveno za desno plućno krilo. Lijevo plućno krilo je nešto manje od desnog, zbog prostora koji zauzima srce.

Korijen pluća i hilum

Korijen pluća je snop struktura koje ulaze i izlaze iz pluća na hilumu, na medijastinalnoj površini: glavni bronh, plućna arterija, dvije plućne vene, bronhijalni sudovi, limfni sudovi i nervni pleksusi, sa različitim rasporedom lijevo i desno. Na dnu korijena, gdje se pleura vraća sama na sebe, visi tanak dvoslojni nabor, plućni ligament.

Vaskularizacija i inervacija

Pluća imaju dvostruku vaskularizaciju: funkcionalnu, preko plućne arterije i vena, namijenjenu isključivo izmjeni gasova, i nutritivnu, preko bronhijalnih arterija sistemskog porijekla, koja hrani samo tkivo pluća. Inervaciju obezbjeđuje plućni pleksus: parasimpatička vlakna n. vagusa uzrokuju bronhokonstrikciju i pojačanu sekreciju žlijezda, dok simpatička vlakna djeluju suprotno; tačna direktna uloga simpatikusa na glatku muskulaturu disajnih puteva kod ljudi je sporna, po jednom izvoru ograničena u odnosu na pojednostavljen klasičan opis.

Površinska projekcija

Apeks pluća se projektuje pozadi, i do 2 cm superiorno, u odnosu na medijalnu trećinu ključne kosti, a pozadi u nivou tijela sedmog vratnog ili prvog grudnog pršljena. Klasična, udžbenička projekcija donje granice pluća je kriva linija koja siječe srednju klavikularnu liniju na nivou šestog rebra, srednju aksilarnu liniju na nivou osmog rebra i približava se kičmenom stubu na nivou desetog rebra pozadi. Novije mjerenje na živim ispitanicima (kompjuterizovana tomografija) pokazuje da je donja granica u stvarnosti nešto viša od ove klasične projekcije, koja potiče iz starijih kadaverskih studija.