Grudni koš mora biti istovremeno čvrst, da štiti srce i pluća, i pokretljiv, da omogući disanje - taj kompromis rješava niz zglobova različite građe, od potpuno nepokretnih hrskavičavih spojeva do slobodnih sinovijalnih zglobova.

Manubriosternalni zglob (ugao grudne kosti, angulus sterni), oko 7 cm ispod jugularne jame, obično je simfiza - koštane površine prekrivene hijalinom hrskavicom, spojene fibrohrskavicom koja s godinama može okoštati. Klinički je važan orijentir: leži u nivou drugog rebra, koristan za brojanje rebara pri fizikalnom pregledu. Ksifosternalni zglob, između mačastog nastavka i tijela grudne kosti, takođe je simfiza, kod većine ljudi okoštava do četrdesete godine.

Kostovertebralni zglobovi spajaju glavu rebra sa tijelima susjednih pršljenova i međupršljenskim diskom. Kod drugog do devetog rebra, unutarzglobni ligament dijeli zglob na dva sinovijalna prostora; kod prvog i desetog do dvanaestog rebra, koji se zglobljavaju samo sa "svojim" pršljenom, taj ligament nedostaje. Radijatni ligament, sa gornjim, srednjim i donjim vlaknima, povezuje glavu rebra sa dva susjedna pršljenska tijela i diskom između njih. Kostotransverzalni zglobovi spajaju fasetu na tuberkulu rebra sa poprečnim nastavkom istog pršljena, dok je sam vrat rebra uz taj isti nastavak dodatno vezan kostotransverzalnim ligamentom (jedanaesto i dvanaesto rebro nemaju ovaj zglob). Oba tipa zgloba kreću se istovremeno i u istom pravcu, tako da se vrat rebra ponaša kao da je dio jednog zajedničkog zgloba: kod gornjih šest rebara rotacija oko duge ose spušta ili podiže tijelo i prednji kraj rebra; kod sedmog do desetog rebra ista rotacija umjesto toga mijenja infrasternalni ugao.

Sternokostalni zglobovi spajaju rebarne hrskavice sa bočnim ivicama grudne kosti. Prvi je fibrozni spoj (sinartroza); drugi do sedmi su sinovijalni, iako zglobna šupljina često nedostaje, posebno u donjim zglobovima. Interhondralni zglobovi, sinovijalni spojevi između susjednih rebarnih hrskavica (obično šeste do devete), dodatno povezuju rebarni luk.