Kičmeni stub je kontinuirana, zakrivljena veza pojedinačnih pršljenova. Kod odraslog čovjeka obično se sastoji od 33 pršljena raspoređenih u pet regiona: 7 vratnih, 12 grudnih, 5 slabinskih, 5 krsnih (srasli u sacrum) i 4 trtična (srasli u coccyx, proces traje decenijama, prvi spoj tipično oko 30. godine); ukupan broj je podložan varijabilnosti, sa zabilježenim rasponom 32 do 35 kostiju. Zbog srastanja krsnih i trtičnih pršljenova, značajan pokret postoji samo između 25 gornjih segmenata.

Opšti dijelovi tipičnog pršljena: trbušno postavljeno tijelo (corpus vertebrae) i leđni pršljenski luk (arcus vertebrae), sastavljen od dva pedikula i dvije lamine, sa sedam nastavaka koji polaze od njihovih spojeva: neparan trnasti nastavak (processus spinosus), dva poprečna (processus transversus) i četiri zglobna nastavka (processus articulares, po dva gornja i donja). Niz pršljenskih otvora (foramen vertebrale) u artikulisanom stubu gradi pršljenski kanal (canalis vertebralis), koji nosi kičmenu moždinu, njene ovojnice i sudove. Tijela susjednih pršljenova su međusobno povezana intervertebralnim diskom: zajedno, niz tijela i diskova gradi čvrstu ali fleksibilnu osovinu stuba.

Krivine kičmenog stuba

Kičmeni stub odraslog čovjeka ima četiri krivine. Grudna i krsna krivina su konkavne naprijed i nazivaju se kifoze; vratna i slabinska krivina su konkavne pozadi i nazivaju se lordoze.

Grudna i krsna kifoza su primarne krivine: razvijaju se tokom fetalnog perioda, u skladu sa savijenim položajem ploda, i zadržavaju se cijelog života. Vratna i slabinska lordoza su sekundarne krivine: nastaju postnatalno, ekstenzijom iz savijenog fetalnog položaja. Vratna lordoza se potpuno razvija kad odojče počne da podiže i drži glavu; slabinska lordoza se razvija kad dijete počne da stoji i hoda.

Krivine pružaju dodatnu fleksibilnost i amortizaciju, uz onu koju već daju intervertebralni diskovi. Kad se opterećenje na kičmeni stub poveća (npr. nošenje teškog tereta), diskovi i krivine se dodatno komprimuju.