Opšta anatomija je zajednički jezik cijele discipline: standardizovan skup termina za položaj, pravce, ravni i pokrete tijela, koji omogućava da se ista struktura opiše na identičan i nedvosmislen način bez obzira na jezik ili zemlju. Standard danas održava FIPAT (Federative International Programme for Anatomical Terminology), program Međunarodne federacije udruženja anatoma (IFAA), u obliku Terminologia Anatomica 2 (TA2). Zvanični termini su isključivo latinski; ostali jezici, uključujući engleski, daju samo prevode/ekvivalente.

TA2 je nasljednik dugog niza ranijih pokušaja standardizacije: Bazelska nomenklatura (BNA, 1895), Pariska nomenklatura (PNA, 1955), šest izdanja Nomina Anatomica (posljednje 1989), i prva Terminologia Anatomica (1998, FCAT i IFAA). TA2 je objavljena 2019, a IFAA je zvanično odobrila 2020.

Grana pokriva sedam osnovnih tema koje čine podlogu za sav ostali sadržaj: anatomski položaj (referentni stav tijela od kojeg polazi svaki opis), ravni tijela (sagitalna, frontalna, transverzalna), ose tijela, pravce i položaje (medijalno/lateralno, proksimalno/distalno i slično), opšte termine pokreta (fleksija, ekstenzija, abdukcija...), opšte termine za strukture tijela (šta pojedini nazivi znače kod imena struktura) i opšti pregled regija tijela.

Standardno izučavanje anatomije ide dva komplementarna puta: sistemska anatomija (organizovano po organskim sistemima, pristup kojim je organizovan i ovaj wiki) i regionalna anatomija (organizovano po dijelovima tijela, gdje se sve strukture jedne regije obrađuju zajedno). Tijelo takođe sadrži nekoliko velikih tjelesnih šupljina (cavitates corporis) koje smještaju i štite unutrašnje organe: dorzalnu (kranijalnu i spinalnu/vertebralnu) i ventralnu (torakalnu, abdominalnu i pelvičnu).

Napomena o izvoru: TA2 poglavlje "Anatomia generalis" nema posebnu sekciju za ose tijela; taj koncept se u primarnom dokumentu standardno ne izdvaja, nego se uz ravni tijela obrađuje u kontekstu fiziologije pokreta.