Tijelo šalje dvije velike, potpuno odvojene poruke ka mozgu - jednu o tome gdje se udovi tačno nalaze i šta dodiruje koža, drugu o bolu i temperaturi - i te dvije poruke ne prelaze sa jedne strane tijela na drugu na istom mjestu, razlika koja u praksi daje jedan od najelegantnijih neuroloških nalaza.

Opšti okvir. Oba uzlazna senzorna sistema slijede isti trolančani obrazac: primarni neuron nosi signal od periferije do kičmene moždine ili moždanog stabla, sekundarni neuron prelazi na suprotnu stranu i uspinje se do talamusa, tercijarni neuron nosi signal od talamusa do primarnog somatosenzornog korteksa u postcentralnom girusu. Ono što ih razdvaja nije odredište, nego mjesto i način na koji sekundarni neuron ukršta sredinu.

Dorzalne kolone - medijalni lemniskus. Fini dodir, vibracija i propriocepcija putuju primarnim neuronom uz istu stranu kičmene moždine, kroz dorzalne kolone - fasciculus gracilis medijalno (donji ekstremitet), fasciculus cuneatus bočno (gornji ekstremitet i trup) - sve do jedara istog imena u produženoj moždini. Tek tu, visoko u moždanom stablu, sekundarni neuron ukršta sredinu (velika senzorna dekusacija) i nastavlja naviše kao medijalni lemniskus do ventralnog posteriornog jedra talamusa.

Anterolateralni (spinotalamički) sistem. Bol, temperatura i gruba taktilna informacija putuju znatno kraćim primarnim neuronom koji odmah sinapsira na sekundarni neuron u zadnjem rogu, na ulaznom nivou. Taj sekundarni neuron ukršta sredinu odmah, unutar jednog do dva segmenta od mjesta ulaska, u prednjoj bijeloj komisuri, i tek onda se penje ka talamusu kao spinotalamički trakt.

Zašto je nivo dekusacije bitan. Ova razlika - visoka, kranijalna dekusacija dorzalnih kolona naspram niske, segmentalne dekusacije spinotalamičkog sistema - znači da lezija jedne polovine kičmene moždine na određenom nivou daje dva različita ispada na dvije različite strane tijela, u zavisnosti od toga koji sistem gledamo.