Usna duplja je ulazni dio probavnog sistema, obložena višeslojnim pločastim epitelom prilagođenim mehaničkom stresu žvakanja.

Sluznica usne duplje. Na mjestima izloženim najvećem trenju, tvrdom nepcu, desnima i filiformnim papilama na gornjoj površini jezika, epitel je keratinizovan, slično koži. Na ostatku usne duplje (obraz, meko nepce, dno usne duplje) epitel ostaje nekeratinizovan, elastičniji i vlažniji.

Zub. Dijeli se na krunu (dio iznad desni), vrat i korijen (usađen u alveolarnu kost). Građen je od nekoliko mineralizovanih tkiva. Caklina je najtvrđe tkivo u tijelu, gotovo potpuno mineralizovana, prekriva krunu; luče je ameloblasti, koji prestaju postojati (transformišu se u tanak, zaštitni sloj ćelija) čim se sazrijevanje cakline završi, još prije nego što zub nikne, pa se caklina, jednom oštećena, ne može sama obnoviti. Ispod cakline i cementa je dentin, takođe mineralizovan ali manje tvrd, prožet tankim dentinskim kanalićima; luče ga odontoblasti, koji za razliku od ameloblasta ostaju živi i aktivni cijelog života, poređani duž unutrašnje ivice pulpe. Cement prekriva korijen zuba, po građi sličan kosti, luče ga cementoblasti, i služi kao mjesto pripoja vlakana periodoncijalnog ligamenta koji zub veže za alveolarnu kost. U centru zuba je pulpa, meko vezivno tkivo bogato krvnim sudovima i nervima, na čijoj periferiji leže tijela odontoblasta.

Desni i periodoncijalni ligament. Desni (gingiva) su, kao i tvrdo nepce, prekrivene keratinizovanim epitelom prilagođenim žvakanju, osim uskog pojasa najbliže zubu (spojni, junkcioni epitel), koji je nekeratinizovan i direktno, preko hemidesmosoma, prijanja uz površinu samog zuba. Periodoncijalni ligament je sloj gustog vezivnog tkiva između cementa korijena i alveolarne kosti, njegova vlakna amortizuju silu žvakanja i omogućavaju zubu proprioceptivni osjećaj pritiska.