Materica je organ sa dva nezavisna zgloba, i studenti ih gotovo dosljedno miješaju u jedan: ugao između grlića i vagine je jedna stvar, ugao između tijela i grlića druga, i normalno stanje podrazumijeva savijanje na oba mjesta, u istom smjeru.

Dijelovi. Odozgo naniže: fundus, zaobljen vrh iznad ulaska jajovoda; corpus, glavno tijelo sa šupljinom (cavitas uteri); isthmus, sužen prelaz dug oko 1 cm; i cervix (grlić), donja trećina, dalje podijeljena na supravaginalni dio (iznad vagine) i vaginalni dio (koji strši u vaginu, sa spoljašnjim ušćem između prednje i zadnje usne). Kroz grlić prolazi cervikalni kanal, sa karakterističnim naborima sluznice (plicae palmatae, "arbor vitae"). TA2 formalno svrstava isthmus kao dio supravaginalnog grlića, ali se opisno, kod Gray's-a i Moore's-a, i dalje tretira kao granična zona između tijela i grlića - vrijedi znati oba gledišta.

Slojevi zida, spolja unutra: perimetrijum (serozni omotač, peritoneum), miometrijum (debeo sloj glatke muskulature, koji se enormno rasteže tokom trudnoće i čije kontrakcije pokreću porođaj), i endometrijum (sluznica koja prolazi kroz menstrualni ciklus i u koju se usađuje blastocista pri začeću; ako do začeća ne dođe, površinski dio se ljušti pri menstruaciji).

Položaj: dva nezavisna ugla. Anteverzija/retroverzija opisuje ugao grlića prema osi vagine - kod većine žena grlić je nagnut naprijed (anteverzija); kod 10-15% cijela materica je nagnuta pozadi (retroverzija). Antefleksija/retrofleksija opisuje sasvim drugi ugao, onaj između tijela materice i grlića - normalno je tijelo nagnuto naprijed u odnosu na grlić (antefleksija). Normalna, "podrazumijevana" materica je, dakle, i anteverzovana i antefleksovana, tako da njena masa leži naslonjena na mokraćnu bešiku.

Ligamenti. Široki ligament je dvolisni peritonealni nabor od strana materice do bočnog zida karlice, sa tri imenovana dijela: mezometrijum (nosi samu matericu), mezosalpinks (nosi jajovod) i mezovarijum (nosi jajnik, opisan na stranici o jajniku). Okrugli ligament materice, uska traka glatke muskulature duga 10-12 cm, ide od spoja materice i jajovoda kroz široki ligament i dalje kroz ingvinalni kanal - noviji disekcioni nalazi pokazuju da kod oko polovine ispitanica završava tik izvan površinskog prstena, a ne, kako se klasično opisivalo, unutar velike stidne usne. Tri dodatna, gušća snopa vezivnog tkiva drže grlić kao paoci točka: kardinalni (Makenrotov) ligament, od strana grlića i forniksa do bočnog zida karlice; uterosakralni ligament, od grlića do prednje strane krsne kosti, opipljiv sa obje strane zadnjeg dijela vaginalnog forniksa pri vaginalnom pregledu i lateralno pri rektalnom; i pubocervikalni ligament, sprijeda, oko uretre do stidnih kostiju.

Krvni sudovi. Uterina arterija, grana prednje divizije unutrašnje ilijačne arterije, prilazi grliću sa strane i - ključan topografski odnos - prelazi preko mokraćovoda ubrzo nakon svog ishodišta, otprilike 1,5 do 2 cm bočno od grlića (odatle uobičajena hirurška mnemotehnika "voda ispod mosta": arterija je "most", mokraćovod "voda" koja prolazi ispod).

Peritonealni odnosi. Sprijeda peritoneum prelazi sa bešike na matericu u nivou isthmusa, ostavljajući vezikouterinu udubinu; pozadi silazi niz cijelu zadnju stranu materice i gornji dio vagine prije nego se preklopi na rektum, ostavljajući rektouterinu udubinu (Duglasov prostor) - kod stojeće žene obično najnižu tačku peritonealne duplje.

Inervacija. Tijelo materice je visceralno inervisano preko uterovaginalnog spleta, sa simpatičkim vlaknima iz torakolumbalnog nivoa (T10-L1) i parasimpatičkim iz sakralnog nivoa (S2-S4, karlični splanhnički nervi); grlić prima uglavnom parasimpatičku inervaciju. Bol tijela materice (npr. kontrakcije prvog porođajnog doba) referira se u T10-T12 dermatome, klinički relevantno pri odabiru nivoa epiduralne anestezije.