Fibrozni (vezivni) zglobovi su spojevi u kojima su kosti povezane gustim vezivnim tkivom bogatim kolagenim vlaknima, bez prave zglobne šupljine. Po pravilu dozvoljavaju malo ili nimalo pokreta. Postoje tri jasno definisana podtipa: sutura (šav), syndesmosis (sindezmoza) i gomphosis (gomfoza, klinasti zglob).

Sutura je ograničena isključivo na lobanju. Dvije kosti su odvojene tankim slojem vezivnog tkiva membranoznog porijekla, sa slojem osteogenih ćelija na svakoj strani. Prostor između njih se s godinama smanjuje. Kad rast prestane, mnoge suture srastaju (sinostoziraju) i bivaju obliterisane, dug proces koji na unutrašnjoj strani lobanje počinje, prema izvorima, negdje između 20. i 40. godine, na spoljašnjoj strani nešto kasnije, i nastavlja se do duboke starosti. Glavni šavovi svoda lobanje su sutura sagittalis, sutura coronalis i sutura lambdoidea.

Syndesmosis je istinska vezivnotkivna veza između kostiju razdvojenih na većoj udaljenosti nego kod šava, ostvarena interosealnim ligamentom, tankom vezivnom vrpcom ili gušćom fibroznom membranom. Klasični primjeri su membrana interossea antebrachii (između radiusa i ulne) i membrana interossea cruris (između tibije i fibule), kao i distalni tibiofibularni zglob koji stabilizuje skočni zglob.

Gomphosis je poseban fibrozni zglob ograničen isključivo na vezu zuba i kosti: korijen zuba je usađen u koštanu alveolu poput klina u utoru, a čvrstinu te veze održava periodoncijum, sloj kolagenih vlakana koji se pruža od cementa korijena ka zidu alveole i time sprječava pomjeranje zuba. Ovo je jedinstven primjer u ljudskom tijelu, javlja se isključivo u odnosu zuba i alveole. Strogo uzevši, prema Gray's Anatomy, gomfoza nije prava artikulacija između dvije skeletne strukture, jer je zub organ, a ne kost.

Sutura i gomfoza su funkcionalno praktično nepokretni zglobovi (sinartroze), dok sindezmoza dozvoljava varijabilan, obično ograničen, ali ponekad funkcionalno bitan stepen pokreta (amfiartroza).