Žuti ligamenti (engl. yellow ligament, po boji) povezuju lukove (laminae) susjednih pršljenova unutar kičmenog kanala; pripojna mjesta se pružaju od čahura facetnih zglobova do mjesta gdje se lukovi spajaju u trnaste nastavke. Predominantno tkivo je žuto elastično tkivo, čija skoro okomita vlakna silaze od donje-prednje površine gornje lamine do zadnje površine i gornjeg ruba lamine ispod. Debljina ligamenta prati mehaničko opterećenje tog dijela kičme: ligament je najtanji u pokretljivom vratnom regionu, postepeno se zadebljava naniže, i najdeblji je u slabinskom dijelu, gdje su opterećenja najveća. Lijevi i desni ligament na svakom nivou se pozadi spajaju i djelimično stapaju; sitni razmaci između njih propuštaju samo vene koje povezuju unutrašnji i zadnji spoljašnji venski pleksus. Susjedne poprečne nastavke pršljenova, odvojeno od žutih ligamenata, povezuju znatno tanji međuporečni ligamenti (ligamenta intertransversaria), koji ograničavaju bočno savijanje kičme.

Visok sadržaj elastina omogućava ligamentu da se rastegne tokom fleksije i zatim vrati kičmu u uspravan položaj bez naboravanja unutar kičmenog kanala; ligamenti tako ograničavaju razdvajanje lamina tokom fleksije, sprječavajući naglo ograničenje pokreta i time štiteći intervertebralne diskove od povrede. Jedna kvantitativna histološka studija normalnog slabinskog ligamentum flavuma, mjerena kao udio površine tkiva, pokazuje prosječno oko 35% elastičnog i 55% kolagenog sadržaja; tačan omjer varira po metodi mjerenja, ali svi izvori se slažu da je ligament, za razliku od većine kičmenih ligamenata, izrazito bogat elastinom.

Gust, spojen ligament na sredini je anatomska osnova tehnike "gubitka otpora" (loss of resistance) pri pristupu epiduralnom prostoru: tečnost se ne može ubrizgati u gust ligamentum flavum, ali lako prolazi čim igla uđe u labavo tkivo epiduralnog prostora odmah iza njega. Kod odraslih igla tipično "iskoči" kroz ligament nakon nekoliko centimetara dubine, a razmak između ligamenta i dure ispod njega je vrlo mali.