Zadnji uzdužni ligament leži na zadnjim površinama tijela pršljenova unutar kičmenog kanala, pripojen između tijela aksisa (C2) i krsne kosti, i naviše se nastavlja u membranu tektoriju. Ima dva sloja: površinski, čija centralna traka široka 8 do 10 mm premošćuje tri do četiri pršljena, i dublji sloj koji se ponaša kao "perivertebralni" ligament, blizak i, kod odraslih, srastao sa anulusom fibrozusom diska; za razliku od površinskog, dublji sloj povezuje samo susjedne pršljenove, znatno je uži (rijetko preko 2 do 3 mm) i njegova širina ostaje približno ista duž cijele dužine.

U vratnom i gornjem grudnom regionu ligament je širok i ujednačene širine, ali u donjem grudnom i slabinskom regionu postaje zupčast: uzak preko tijela pršljenova, a širi preko diskova, obrazac koji se dovodi u vezu sa povećanim rotacionim i lateralno-fleksionim silama u donjem dijelu kičme. Zbog tog sužavanja, ligament slabije pokriva posterolateralni dio diska, što je anatomski razlog za čestu posterolateralnu hernijaciju nucleus pulposusa.

Neposredno uz ligament, sa obje strane, prostiru se prednji unutrašnji venski pleksusi kičmenog kanala; ispod ligamenta su povezani poprečnim sudovima u koje se ulivaju bazivertebralne vene. Ovi venski pleksusi nemaju zalistke i protok kroz njih se može reverzovati, mehanizam kojim se objašnjava direktno metastaziranje karcinoma (npr. prostate) u tijela pršljenova, zaobilazeći pluća.

Ligament je bogato snabdjeven nociceptivnim (bolnim) nervnim završecima; primarni izvor inervacije je meningealna (sinuvertebralna) grana koja potiče od spinalnog nerva, ista grana koja inerviše i duru i zadnji dio anulusa fibrozusa. Ova preklapajuća inervacija je razlog zašto diskogeni bol u leđima često nije ograničen na jednu tačno određenu strukturu. Za razliku od prednjeg uzdužnog ligamenta, koji sprječava hiperekstenziju, zadnji uzdužni ligament slabo ograničava hiperfleksiju kičme.