Srčano mišićno tkivo gradi zid srca (miokard) i, iako je poprečno-prugasto kao skeletno mišićno tkivo, radi pod nevoljnom kontrolom i ima nekoliko ključnih strukturnih razlika.

Ćelije. Kardiomiociti imaju jedno, rjeđe dva jedra, smještena centralno u ćeliji, za razliku od skeletnog mišićnog vlakna gdje su jedra periferna i mnogo brojnija. Ćelije su razgranate, ne pravolinijske kao skeletno mišićno vlakno.

Interkalarni diskovi. Susjedni kardiomiociti su povezani specijalizovanim spojevima na mjestima zvanim interkalarni diskovi, vidljivim pod svjetlosnim mikroskopom kao tamne poprečne linije. Sadrže tri tipa spojeva: dezmozome i fascia adherens (mehanički povezuju ćelije, sidre aktin za susjednu sarkomeru), i gap spojeve (električki povezuju ćelije, omogućavaju brzo širenje akcionog potencijala sa jedne ćelije na drugu).

Automatizam. Za razliku od skeletnog mišića, kojem je uvijek potreban nervni impuls da bi se kontrahovao, srčani mišić ima sopstveni, unutrašnji ritam kontrakcije. To omogućava sprovodni sistem srca, specijalizovane, modifikovane mišićne ćelije koje spontano generišu električne impulse bez spoljašnjeg podsticaja.