Uho (auris) je čulni organ podijeljen na tri anatomske cjeline, spoljašnje, srednje i unutrašnje uho, koje zajedno omogućavaju sluh i održavanje ravnoteže.

Spoljašnje uho. Čine ga uška (aurikula) i spoljašnji slušni kanal, čija je uloga da usmjere zvučne talase ka bubnoj opni. Uška je građena od elastične hrskavice, osim resice, koja je bez hrskavice i sastoji se od vezivno-masnog tkiva. Spoljašnji slušni kanal se dijeli na bočnu, hrskavičavu trećinu i medijalnu, koštanu dvije trećine. Hrskavičavi dio kanala oblaže koža sa dlačnim folikulima, lojnim žlijezdama i cerumenoznim žlijezdama (modifikovanim apokrinim žlijezdama) koje luče cerumen (ušni vosak); cerumen čisti i podmazuje kanal i ima antimikrobno dejstvo. Koštani dio kanala oblaže tanka koža bez ovih žlijezda, zbog čega je osjetljivija.

Bubna opna (membrana timpani). Tanka, ovalna opna prečnika oko 1 cm koja razdvaja spoljašnji slušni kanal od šupljine srednjeg uha, građena od tri sloja. Spoljašnji sloj je tanak epidermis (višeslojan pločast rožnat epitel), nastavak kože slušnog kanala; srednji, vezivnotkivni sloj (lamina proprija) je fibroelastičan i nosi krvne sudove i nerve opne; unutrašnji sloj je jednoslojan kubični epitel, sluzokoža koja se nastavlja na sluzokožu šupljine srednjeg uha. Bubna opna se dijeli na dva dijela različite građe vlakana: pars tensa, sa pravilno raspoređenim kružnim i radijalnim vlaknima, i pars flacida, sa rastresitijim, elastičnijim vlaknima.

Srednje uho. Vazduhom ispunjena šupljina unutar stjenovitog dijela sljepoočne kosti, obložena pretežno jednoslojnim pločastim epitelom, koji se, približavajući se Eustahijevoj tubi, postepeno pretvara u trepljasti cilindrični (mjestimično višeredni) epitel sa vrčastim ćelijama. Kroz šupljinu se, od bubne opne ka unutrašnjem uhu, ređaju tri slušne koščice: čekić (malleus), koji je pripojen za bubnu opnu i zglobljen sa nakovnjem (incus), koji je dalje zglobljen sa uzengijom (stapes), najmanjom kosti u tijelu, čije je podnožje usađeno u ovalni prozor unutrašnjeg uha. Eustahijeva tuba spaja šupljinu srednjeg uha sa ždrijelom i ima tri uloge: provjetravanje i izjednačavanje pritiska u srednjem uhu, odvod sekreta iz srednjeg uha, i zaštitu srednjeg uha od patogena iz nazofarinksa.

Unutrašnje uho. Smješteno je u koštanom lavirintu, sistemu kanala usječenih u sljepoočnu kost. Unutar koštanog lavirinta leži membranozni lavirint. Prostor između njih ispunjava perilimfa, dok je unutrašnjost membranoznog lavirinta ispunjena endolimfom; endolimfa ima visoku koncentraciju kalijuma (140 mEq/L) i nisku koncentraciju natrijuma (15 mEq/L), čime se stvara električni potencijal endolimfe pozitivniji od perilimfe za oko 80 do 90 mV. Unutrašnje uho ima dvije funkcionalno odvojene regije: kohleu (pužnicu), zaduženu za sluh, i vestibularni aparat, zadužen za ravnotežu.

Kohlea (pužnica). Spiralno uvijena koštana cijev, unutar koje se nalaze tri paralelna kanala. Ovalni prozor otvara se u scala vestibuli, ispunjenu perilimfom, koja se pruža od baze do vrha kohlee, iznad centralnog kanala, scala media (ductus cochlearis), ispunjene endolimfom; scala vestibuli od scala media odvaja Reisnerova (vestibularna) membrana. Na vrhu kohlee, scala vestibuli se nastavlja u scala tympani, takođe ispunjenu perilimfom, koja se vraća do baze kohlee i završava se u okruglom prozoru; scala media od scala tympani odvaja bazilarna membrana. Na bazilarnoj membrani leži Kortijev organ, sa unutrašnjim i spoljašnjim dlačastim (senzornim) ćelijama: unutrašnje dlačaste ćelije su glavni senzorni receptori sluha i, iako su manje brojne, čine 90 do 95 posto aferentnog ulaza u slušni nerv, dok spoljašnje dlačaste ćelije djeluju kao mehanički pojačivači koji povećavaju osjetljivost i frekvencijsku selektivnost kohlee. Stereocilije dlačastih ćelija dopiru do tektorijalne membrane, acelularne, želatinozne strukture pripojene medijalno za Kortijev organ; kad zvučni talasi pomjere bazilarnu membranu, tektorijalna membrana klizi preko stereocilija i savija ih, što otvara jonske kanale i pokreće nervni signal. Zbog razlike u širini i krutosti duž kohlee, bazalni dio (bliže ovalnom prozoru) odgovara na visoke frekvencije, a apikalni dio (vrh kohlee) na niske frekvencije, čime nastaje tonotopska mapa duž cijele kohlee.

Vestibularni aparat. Sastoji se od utrikulusa i sakulusa, koji registruju položaj glave, i tri polukružna kanala, koji registruju pokrete glave. Utrikulus i sakulus sadrže makule, područja dlačastih i potpornih ćelija čije stereocilije dopiru u viskozan gel, otolitnu membranu, prekrivenu kristalima kalcijum-karbonata, statokonijama (otolitima), koji membranu čine težom na vrhu. Pri naginjanju glave, otolitna membrana klizi preko makule u pravcu gravitacije, savijajući stereocilije i mijenjajući aktivnost dlačastih ćelija, čime se registruje linearno ubrzanje i položaj glave u odnosu na gravitaciju. Tri polukružna kanala su prstenaste izvodnice vestibuluma, jedan položen u horizontalnoj ravni i dva u vertikalnoj ravni, pod uglom od oko 45 stepeni u odnosu na sagitalnu ravan. Na mjestu gdje se svaki kanal spaja sa vestibulumom nalazi se proširenje, ampula, koja sadrži greben dlačastih ćelija, kristu, čije stereocilije dopiru u kupulu, membranu pripojenu na vrh ampule; pri rotaciji glave, tečnost u kanalu kasni za pokretom, što savija kupulu u suprotnom smjeru i registruje rotaciono ubrzanje.