Ćelije koje grade tkivo, posebno epitel, nisu glatke kugle nabijene jedna do druge, njihova površina i granice sa susjednim ćelijama nose specijalizovane strukture koje omogućavaju apsorpciju, pokretanje tečnosti i čvrsto, funkcionalno povezivanje. Opšta građa ćelije (organele, jedro, citoskelet) pripada Biologiji ćelije, ova stranica pokriva samo specijalizacije koje su specifično histološke, koje formiraju tkivo.

Mikrovili. Mikrovili su prstoliki izraštaji na apikalnoj, slobodnoj površini ćelije, sa jezgrom od umreženih aktinskih filamenata pričvršćenih za terminalnu mrežu ispod membrane. Funkcija im je povećanje površine za apsorpciju i transport tečnosti, broj mikrovila na ćeliji je u vezi sa njenom apsorpcionom sposobnošću. Kad se hiljade mikrovila nađu zajedno na istoj ćeliji, čine strukturu koja se naziva četkasta prevlaka, tipično viđenu na apsorptivnim ćelijama tankog crijeva.

Cilije. Cilije su pokretljivi izraštaji ćelijske površine, građeni od karakteristične unutrašnje strukture (aksonema) sa dva centralna mikrotubula okružena sa devet parova mikrotubula, takozvani "9+2" raspored. Za razliku od mikrovila, cilije aktivno pokreću supstance preko površine epitela. Primjer je respiratorni epitel, gdje cilije pokreću sluz sa zarobljenim česticama van pluća (mukocilijarni klirens), i jajovod, gdje cilijarno kretanje, zajedno sa kontrakcijama glatke muskulature zida jajovoda, pokreće jajnu ćeliju od jajnika ka materici.

Stereocilije. Uprkos imenu, stereocilije nisu prave cilije: nepokretne su, građene od aktina kao mikrovili i nemaju aksonemu ni bazalno tijelo. Duže su i deblje od običnih mikrovila i mogu biti razgranate. Nalaze se na epididimisu i deferentnom kanalu, gdje se smatra da učestvuju u apsorpciji, i na senzornim, dlačavim ćelijama unutrašnjeg uha, gdje su ključne za sluh i ravnotežu.

Međućelijski spojevi. Susjedne ćelije u epitelu se tipično povezuju preko tri vrste spojeva raspoređene u fiksnom nizu od apikalne ka bazalnoj strani ćelije, koje zajedno čine takozvani spojni kompleks, a pod svjetlosnim mikroskopom se vide kao tamna linija na granici između ćelija. Najbliže apikalnoj površini su čvrsti spojevi (zonula occludens, tijesni spojevi), barijerni spojevi koji zatvaraju prostor između ćelija i regulišu prolazak tečnosti i rastvorenih čestica, sprečavajući ih da jednostavno proteknu između ćelija umjesto kroz njih. Ispod njih se nalazi zonula adherens (adherentni spoj), pojasni spoj koji povezuje aktinski citoskelet susjednih ćelija i mehanički ih drži zajedno. Najdublje su dezmozomi (macula adherens), tačkasti, mehanički adhezivni spojevi koji povezuju ćelije preko kadherinskih proteina i intermedijarnih filamenata (keratina), naročito gusti u tkivima izloženim jakom mehaničkom stresu, poput srčanog mišića i epitela mokraćne bešike. Odvojeno od ova tri, gap spojevi (pukotinasti spojevi, nexus) su kanali sastavljeni od konexonskih proteina koji direktno povezuju citoplazmu susjednih ćelija, dozvoljavajući prolazak malih molekula i jona, nalaze se gotovo svuda gdje se ćelije dodiruju, uključujući srčani mišić, gdje omogućavaju brzo širenje akcionog potencijala.

Poseban, peti tip spoja je hemidezmozom, koji ne povezuje dvije ćelije međusobno, nego bazalnu površinu ćelije sa bazalnom laminom ispod nje, preko integrinskih proteina umjesto kadherina.