Kad epitelne ćelije specijalizuju svoju funkciju ka sekreciji, formiraju žlijezde. Osnovna podjela je na egzokrine žlijezde, koje zadržavaju vezu sa površinskim epitelom preko izvodnog kanala i izlučuju svoj proizvod na tu površinu, i endokrine žlijezde, koje nemaju kanal i izlučuju svoj proizvod (hormone) u okolno tkivo odakle ih preuzima krvotok; detaljna razrada endokrinih žlijezda je tema posebne stranice.

Egzokrine žlijezde po broju ćelija. Najjednostavnije egzokrine žlijezde su jednoćelijske, čašaste ćelije su klasičan primjer: pojedinačne ćelije unutar epitela respiratornog i probavnog trakta koje izlučuju sluz radi zaštite sluznice. Većina žlijezda je, međutim, višećelijska.

Egzokrine žlijezde po građi izvodnog kanala. Kanal može biti jednostavan (nerazgranat) ili složen (razgranat). Sekretorni, žljezdani dio može biti tubularan (cjevast), acinusan/alveolaran (u obliku mješka), ili mješovit, tubuloacinusni.

Egzokrine žlijezde po vrsti sekrecije. Merokrina sekrecija je najčešći način: ćelija oslobađa svoj proizvod egzocitozom, bez gubitka bilo kog dijela ćelije, primjer su pankreas i pljuvačne žlijezde. Apokrina sekrecija podrazumijeva da se dio apikalne citoplazme ćelije otkine zajedno sa proizvodom, klasičan primjer je mliječna žlijezda (u praksi je najveći dio mliječnog sekreta, proteini i voda, lučen merokrino, dok se apokrini mehanizam odnosi prvenstveno na otkidanje masnih kapljica). Holokrina sekrecija je najdestruktivnija za ćeliju: cijela ćelija se raspadne, a njena citoplazma i ostaci membrane postaju sam sekret, primjer je lojna žlijezda kože.